Waarde leden,

Op het moment van schrijven zit de meerderheid van ons in het vliegtuig terug naar Nederland. Een goed moment dus om terug te blikken op ons grote avontuur van afgelopen week. Op maandag vlogen we van Amsterdam via Dublin naar Boston, toen we bijna de overstap naar onze tweede vlucht misten. Een overstap van 1,5 uur bleek toch niet genoeg om de 13 rebelse Nederlanders door de douane te krijgen. Gelukkig werd er op ons gewacht, vertrok de vlucht met ruim een uur vertraging en kon het avontuur beginnen.

Van dinsdag tot en met vrijdag werd er getraind op de Charles River. Dit had verschillende doelen: 1) Nici te laten oefenen met sturen; er zaten namelijk nogal flink scherpe bochten in het parcours waarop we veel afstand (en dus tijd) konden winnen. 2) de roeiers te laten wennen aan een nieuwe omgeving; de eerste paar trainingen mocht er uit de boot gekeken worden naar de skyline van de stad Boston en de tientallen roeiverenigingen langs het water. 3) de roeiers en Nici klaarstomen voor de race; door goede en sterke halen zelfvertrouwen opbouwen voor zondag.

Op zondag was het dan zo ver. De wekker van de coaches ging al vroeg: ze wilden de race op de Tromp van Julia volgen, maar vanwege het tijdsverschil betekende dit dat ze om 04.15 wakker moesten zijn. De roeiers kozen er voor om wat langer te slapen want zij hoefden pas om 12.30 aanwezig te zijn bij de roeivereniging Radcliffe. Deze vereniging – met een prachtig botenhuis – ligt ongeveer halverwege op het parcours van de Head Of The Charles. Vanaf daar stroomden we in in de polonaise van bootjes richting de start. Eenmaal bij de start aangekomen bleek dat de Charles een soort zee was geworden: stevige wind en flinke golven maakten het roeien niet gemakkelijk. We maakten ons startklaar en roeiden light paddle richting de start. Op het bochtige parcours stond de wind vaak tegen, er waren golven die bijna over de boot heen gingen en omstandigheden waar de hoofdcoach van de Harvard dames later over zei: “Als er vandaag geen wedstrijd was, waren wij lekker gaan ergometeren in plaats van roeien.”

Er werd met z´n achten gebikkeld en gestreden, maar op sommige momenten was de wind sterker dan de 8 lichte dames uit het Zuiden van Nederland. Desondanks heeft Nici ons super-strak langs alle brugpijlers en door alle bochten heen gestuurd en werd er nog een killer-eindsprint ingezet op de laatste 700 meter (daar waar de wind wat was gaan liggen) waarmee we keihard zijn ingelopen op de concurrenten. Deze prestatie was goed voor een 7e plaats, wat helaas betekent dat we ons doel (top 5 varen) niet hebben gehaald. Maar gezien de omstandigheden tijdens de wedstrijd en de korte tijd waarin velen van ons hebben leren boordroeien zijn we toch enorm trots op ons team en de manier waarop we zijn blijven strijden tijdens de race. De dag werd afgesloten met grote burgers, flink veel frietjes en een of dan wel meerdere craft biertjes, zoals het hoort volgens Amerikaanse begrippen.

We hebben de afgelopen week enorm genoten van deze onvergetelijke ervaring. Coaches bedankt, sponsoren bedankt, Radcliffe bedankt, guest families bedankt en Boston bedankt. Wie weet tot ziens!

Liefs,

De lightweight ladies