|

Nabeschouwing Ringvaart

Afgelopen woensdag 11 mei heeft de Ringvaart plaats gevonden. Menig van jullie zal onderhand wel de nabeschouwing hebben gelezen over de Ringbaard. Deze is ook bijgevoegd onderaan.  Er deden nog drie andere boten van Saurus aan mee. De boot die als eerste en snelst over de finish kwam was de boot van Lars en Mike. Ze waren dan ook goed opgewarmd door de Elfstedentocht 5 dagen eerder. De 100 kilometer van de Ringvaart voltooide zij in een tijd van 10:21:03.

Ook is de Ringvaart door twee boten geskifft  Een hels karwij om aan te beginnen maar toch hebben beide boten deze hele tocht afgemaakt. Richard was de snellere van de twee wat ook geen verassing was aangezien hij ter voorbereiding al een marathon op de ergometer roeide. Vanwege zijn prestatie zal hij tijdens de BURT BBQ ook de ‘tourjas’ krijgen uitgereikt. Deze jas hebben wij als Saurus gekregen van de huidig wereldkampioen op de 200 kilometer. D dochter van deze wereldkampioen heeft bij Saurus gezeten en heeft daarom haar wedstrijdjas met handtekening aan ons geschonken om uit te reiken aan de persoon de Ringvaart uitroeide met de snelste tijd. De tijd waarin Richard de Ringvaart heeft uitgeroeid was 11:32:41.

Axel was de ander skiffeur die deelnam. Dit was een zware strijd die hij uiteindelijk gewonnen heeft wat een zeer knappe prestatie van is Axel. Het was al donker toen hij aankwam in Delft met een tijd van 14:21:38 en zijn onderneming blijft een die weinig sauriërs hem na zouden doen.

Het onderstaande stuk beschrijft de tocht van de dubbel 8 geschreven door Olivier Arts en tevens verschenen op Roeined

-Et tu, Brute-

Messteken in mijn rug, messteken in mijn reet, messteken in mijn buik, messteken in mijn nek. Ben omringd door kameraden van het eerste uur net als Caesar in zijn laatste uur. Maar toch die messteken. Open reeds m´n ogen en kijk opzij, net de 30 kilometer gepasseerd. Snel sommetje kan nog net, 100-30 is 70. Hoe vaak gaat 30 in 70, meer dan 2 keer.

We gaan terug in de tijd, begin november op een kroegavond komt bestuur p.t. op me afgelopen. Hoofd half op slot van al het genuttigde pils. ´We gaan de Ringbaard groeien!`. Wat zeg je? ´We gaan de Ringvaart roeien en je bent er maar bij´. Natuurlijk chef, ben er duizend bij. Het besef ontbreekt en de avond wordt voortgezet.

De Ringvaart propaganda van commissaris extern p.t. blijkt over te zijn gegaan in reële plannen. Er wordt zowaar een facebookpagina aangemaakt en een naam bedacht: ´The Fellowship of the Ringbaard´. Een groep Hobbits en nog wat ander gespuis van de MSRV besluiten er zowaar maar een dingetje van te maken. Er moet wel getraind worden, anders kunnen we het wel op onze grote soccom-buik schrijven. Getraind werd er, eenmalig, een rode brugtraining waarin we onze boeg verloren en er uit ellendigheid de boot werd onder gezeken, Great Success!

Tempus fugit en voordat we het wisten was het de dag voor de grote dag. Er moest eigenlijk nog veel te veel geregeld worden. Maar ja PSV wordt maar eens per jaar kampioen dus eeeh. Uiteindelijk kwam alles op zijn bokjes terecht. Beatrix was bereid ons een boot uit te lenen, Lang leve de Monarchie! Er wordt voor een heel AZC aan pastasalade gebouwd en de voorbereidingen waren tutti completi.

De boot in, haha lachen, we gaan het echt doen. Penning p.t. spreekt de woorden, ´nog nooit heb ik een ploeg met zo´n slechte voorbereiding hier aan mee zien doen´. Er wordt symbolisch een leeg blikje ´de klok´ bovenop de boot getapet. De kracht van combinatie, het blik op oneindig. And so it begins….

De eerste inspanning en het is al meteen raak, slag en soccom h.t. verliest de controle over zijn paal na 100 meter roeien en valt al bijna buiten de boot. Beter vroeg dan nooit zeggen ze wel eens. De tocht wordt voortgezet zonder er maar 1 woord aan vuil te maken. De kilometers vliegen voorbij als een Parkinson patiënt op een eenwieler. We worden ingehaald door een groep senioren vrouwen die in hetzelfde nummer als ons roeien: de dubbel 8. Ze gunnen ons niet eens een blik waardig. Reality check, na 12 kilometer eraf gepaald worden door de vriendinnenclub van Carry Slee.

Eerste stop, proberen uit de boot te stappen. Gevoelsmatig vergelijkbaar met een eerste douchesessie in een willekeurige Amerikaanse gevangenis. Pasta kanen alsof het tulpenbollen zijn en weer de boot in.

Hoe meer kilometers er gevaren werden, hoe mooier de vrouwen waren in de boten om ons heen. Aangezien de enige boten die we een beetje bij konden houden vriendinnenclubjes waren met het roeitalent van een konijnenhok, hadden we iets om naar uit te kijken. Er werden liederen over en weer gezongen, het testosteronpeil liep over en zowaar waren we weer een 0,5 km dichter bij ons einddoel.

Op een gegeven moment heb je het punt bereikt dat het niet meer leuk is. Na 10 uur in een boot zitten met een stuur die als enige commando ´gelijkheid 1, gelijkheid 2, gelijkheid 3´ kan geven. Geef je er net als Claudia liever de Brei aan. Gelukkig hoefden we nog maar 12 kilometer… en dan ga je vanzelf toch weer relativeren. 100-12 kilometer is 88 kilometer, 88 kilometer geroeid dan is het natuurlijk zonde om die andere 12 godverdomme teringkilometers niet nog even op je tandvlees uit te spelen. And so we did.

Op het vlot aangekomen bij het terrein ´Lijm en Cultuur´ (het kan allebei gesnoven worden) in Delft, stappen we uit keken elkaar aan en zagen dat het goed was.

“Not all those who wander are lost.”

-Tolkien-

Met rood-witte groet,

Chris de Haas
Competitiecommissaris h.t. der M.S.R.V. Saurus

Reacties zijn alleen zichtbaar voor ingelogde leden