|

Nabeschouwing Elsteden Roeimarathon

Waarde leden,

Afgelopen weekend zijn er 14 bikkels geweest die ervoor gezorgd hebben dat Saurus alweer de elfsteden roeimarathon ruim binnen de 24 uur gevaren heeft. De twee stuurtjes: Nienke Spaargaren en Esther Beinema, tien roeiers: Christoph Pennings, Renee Toebes, Richard Dings, Roos Rooijakkers, Mike van Dongen, Bram van Steen, Peter Martens, Jasper Jonkers, Felix Dijkstal en Felix Boerma, en de twee chauffeurs: Axel Robbe en Floor Neervoort. Onder het mom roeien is gaaf zijn wij aan deze barre tocht begonnen.

Om 20:00 klonk het startschot en om 20:04 zagen wij op het scherm dat nummer 40 gestart was! Een beetje zenuwachtig en vooral opgepompt met adrenaline stonden we klaar voor onze eerste wissel. Toen Mike en Bram in zicht waren, werden ze onder begeleiding van dierengeluiden (lees klaarkomende schildpadden) naar de kant geloosd. De eerste wissel verliep feilloos en nu was het aan Jasper en Peter om dit tempo vol te houden. Strakke halen werden gemaakt en C2X’en werden ingehaald. De ‘cashew’ haal werd ingezet onder de bruggen waar je net niet hoefde te liggen. Er werden kleine stukjes fout geroeid, maar door het snelle inzicht van onze stuurtjes en het volgen op de track and trace werden deze fouten snel hersteld. De wissels bleven soepel verlopen en algauw voeren we de zonsondergang tegemoet. De nacht was koud en mistig. De stuurtjes zagen geen hand voor ogen (laat staan brug) maar ze hebben de boot er feilloos doorheen geloosd. Er waren lange smalle bruggen, waar de C2X’en tegen elkaar op bleven botsen. Je denkt dat die logge bakbeesten flink wat kunnen hebben, maar het blijven toch fragiele bootjes. Gelukkig was het lot ons goed gezind en kregen we alleen een klein tikje. Nog steeds onder begeleiding van dierengeluiden en lichtsignalen haalden we onze boot in het donker binnen.

Naarmate de nacht vorderde trokken de boten uit elkaar. Je was alleen op het water en je enige houvast was het lichtpuntje in de verte die onder geen beding dichterbij mocht komen! De beentjes waren op, de adrenaline zakte weg. De auto werd een rijdende kleedkamer met slapende roeiers. Iedereen stonk, het was koud, je handen zaten vol blaren, en eigenlijk kon je al niet meer op je benen staan. Toch gingen we door. De wissels bleven soepel en de halen waren hard. Langzaam maar zeker werd het toch echt ochtend, we hadden de nacht gehaald. Dit was het moment dat we het Slotermeer over gingen steken. Dit was ook het moment dat het weer omsloeg. De wind begon te waaien zoals het dat in Friesland kan, en de regen viel met bakken uit de hemel. Het meer begon op een woeste zee te lijken en onze ducktape golfbrekers waren hier dan ook zeker niet tegen bestand. ‘Waarom doen we dit?’ Werd er gevraagd. ‘Dit is echt niet meer leuk’. Een doorweekte Chris en Renee klommen uit de boot, maar Esther mocht lekker blijven zitten. Jasper en Peter maakten zich klaar voor het laatste stukje open meer, maar de wanhoop was op hun gezichten te lezen. De golven bleven over de boot slaan en de palen konden niet op het juiste moment in of uit het water. Nadat de wissel gedaan was zijn we doorgereden naar de volgende wissel, maar we waren de doorweekte Chris en Renee per ongeluk vergeten in Galamadammen! Via een omweg werden deze twee verzopen katjes weer opgehaald (nogmaals sorry!)

Roeiend met een ‘hoosstop’ tussendoor waar je met sponzen het water uit de boot haalde en je beblaarde handen het ijskoude water raakten, werden de etappes uitgeroeid. Het team hoos Roos en Ringvaard Richard hadden besloten dat de elfsteden roeimarathon best te skiffen valt, terwijl een iemand de boot hoost. De man met de hamer was nog nooit zo duidelijk aanwezig geweest, maar als team bleven we vechten tegen de golven en de wind en steunden we elkaar aan de kant waar dat mogelijk was.

Na de brede meren gehad te hebben, kwamen de kleine sloten waar je eigenlijk niet doorheen kan roeien, maar door een knap staaltje stuurwerk ging de boot er soepeltjes doorheen. Gelukkig kwam ook de zon weer terug! De omslag was bijna voelbaar; iedereens lichaam maakte zich op voor de laatste loodjes, de moeheid was aanwezig, maar werd genegeerd. De laatste etappes kwamen echt in zicht. Weer konden we bij de stop in Harlingen even in het gras liggen, genietend van de zon en natuurlijk de gratis bouillon die uitgedeeld werd! Warm en zout was alles wat je wilde op dat moment. Toen kwam hij toch echt, de laatste etappe van Mike en Bram. En wat werden daar harde halen getatst! Moeheid in de benen werd bijna vergeten terwijl de blaren opensprongen door de palen. Die klote oranje Duitsers werden ingehaald nét voor de wissel en hierdoor moesten zij nog lekker 5 minuten langer wachten! Wat waren al die laatste etappes snel! De ‘waarom doen we dit’ vragen van die ochtend waren al lang vergeten. Het enige wat we wilden was sneller en harder!.

Felix en Felix maakten zich klaar voor de allerlaatste etappe (High five! AUW) en iedereen had weer energie. Aangekomen in Wetterwille werden de bus en de auto uitgemest, gadverdamme, en het nodige bier + cola gehaald. Onder luid gejuich, geen applaus, maar wel een fanfare kwamen de felixen over de finishlijn. Met een tijd van 22:14 zijn we op een 50e plaats geëindigd. We legden aan op het ‘erevlot’ en proostten met z’n allen. Vervolgens sprongen de stuurtjes in de boot om te roeien en ging onze matcom sturen. Terwijl ze al weg roeiden bedachten we ons dat we ook bij de finish moesten stempelen! Er werd een soepele stempel manoeuvre uitgehaald zoals we dat gewend waren en de laatste stempel werd gezet. Met onze kruisjes binnen en onze lichamen gesloopt wisten we het: Het. Is. Gelukt. We sloten de dag af met heerlijk eten en sterke verhalen. Ook hoorden we Argo mompelen: Zelfs kut Saurus is al gefinisht! We hebben ze een poepie laten ruiken. Chris werd nagestaard door twee oude mannetjes die hem een god noemde, Mike en Bram zijn bijna ingehaald door twee oude vrouwtjes, Bram had de ‘cashew’ al lang onder de knie, blaren doen pijn, er is een man met een snor die altijd wel ergens was, ducktape is en blijft een winnaar, in Friesland is het altijd koud, dit doen we noooooit meer, burgerroeiers zijn niet sportief, murphy’s law geldt zeker voor Floor, ergometeren op het water is niet leuk, en het is echt heel koud in Friesland.

Wij willen heel graag de Club van 100 bedanken voor de sponsoring van deze tocht en Gerard voor het helpen afstellen van de boot

Volgend jaar weer?

Liefs,

Deinobabies

Reacties zijn alleen zichtbaar voor ingelogde leden