|

Atlantic Rowing Championships

Waarde leden,

De roeisport kruipt in de aderen van veel mensen en manifesteert zich daar tot aan de dood. Het maakt dan niet meer uit of je in Nederland of ergens anders op deze aardbol de boot in stapt, de verslaving blijft en zal worden getemd met killer 10′s en eindsprints tot aan de voldoening gevende blackout. Vandaag dan ook een stuk geschreven aan de andere kant van deze mooie wereld dat de laatstgenoemde introductie typeert.

‘Voor Saurus en het erevlot!’

Met rood-witte groet,

Diederik Sanders
Wedstrijdcommissaris h.t. der M.S.R.V. Saurus

Een uitwisseling met een zoete overwinning smaak- Mike van Dongen

Op het moment ben ik op uitwisseling in Charlottetown en kan jullie vertellen dat Canada de beste mogelijkheid biedt om je horizon te verbreden.Na twee jaar met trots voor Saurus te hebben geroeid was het nu tijd aan andere dingen te denken. Zuipen, feesten, reizen en natuurlijk ook studeren waren mijn plannen. ‘Sport zou een minder grote rol spelen’ was mijn insteek. Nu eenmaal hier op het eiland te zijn gewend aan de dagelijks gang van zaken, valt er toch minder te beleven en ben ik toch weer door de roeisport verleid. Na tweemaal te hebben geroeid in coastal boats hier in Charlottetown (i.v.m. sterke wind) werd ik gevraagd om deel te nemen aan een wedstrijd. Tuurlijk! Alles werd voor me geregeld van reis en deelname tot slaapplek.

De 2k baan in Antigonish op Lochaber Lake bestaat nog niet lang maar heeft wel een mooie flair tussen de bergen, warm gekleurd door de herfst.

Zaterdag stapte ik in een boot met 3 jongens die mij vertelde dat ze ‘al twee jaar roeiden’. De race resulteerde in een 4e plek van de 5 met een tijd van 8:03.9min. Achteraf bleek hun seizoen ook maar van september tot november te zijn wat enigszins ook hun roeivaardigheden verklaarde.

Zondag werd ik ook in een boot gezet met 7 andere roeiers en ik dacht bij mezelf “wat een zooitje!”. Onze concurrenten waren 4 ploegen van 2 verschillende Universiteiten: St. FX en Dalhousie. We moeten wel minimaal van de slechtste twee teams winnen dacht ik.

Op weg naar de start moesten we op een klein vlot nog even roeiers wisselen die net klaar waren met hun dubbel-twee race. Maar de volgende halen op de oproeibaan waren erg strak en beloofden meer dan de race van zaterdag. Door de wind werden de achten om de beurt naar de start geroepen. Versnelde start. Driekwart-half-driekwart-heel. En we waren weg. Onze slag die een ‘beer van een vent’ was sloeg een rustig tempo aan. We lagen voor met de twee beste boten. We bleven samen tot de 750m. De stuur vroeg om een killer10. Dit was het moment! Iedereen zat op een lijn en trok met volle kracht de boot centimeters voor de anderen. Op de 1000m werd eindelijk het tempo versneld. Niks viel uit elkaar. Onze stuur vroeg nogmaals om een killer10 die uitgebouwd werd naar een killer20. We lagen 2 poppetjes voor maar door de breedte van de baan was dit niet duidelijk zichtbaar. Focus in de boot! Alsnog pushten we een eindsprint van 250m eruit die ons liet vliegen en ons liet finishen met een tijd van 6:26 min en 4 seconden voorsprong op de tweede.

Het maakt niet uit in welk deel van de wereld je bent, roeien is een eigen taal die alleen mensen verstaan die het beoefend hebben. Het was zeker een mooi weekend voor mij om hier samen met de Canadezen herinneringen en verhalen te delen.

Ten slot, Saurus B’vo!

Reacties zijn alleen zichtbaar voor ingelogde leden