|

EJD blikt op de Martini

BLIK OP DE MARTINI VOOR DE 4+!

Er hoeft maar iemand te klagen over golven op een training of het wordt door de coaches gezegd: ‘Wacht maar, op de Martini is het erger’. Afgelopen weekend hebben we zelf mogen ondervinden hoe het is om in dat beruchte golfslagbad in Harkstede te roeien…

Ons doel voor deze Martini was duidelijk: blikken. Op de ARB hadden we gezien dat we zeker mee konden komen in de top van het veld, en met de goede trainingen van de afgelopen weken wisten we dat er zeker wat mogelijk zou zijn. Op zaterdag startten we het DN4+ veld. Het was slecht weer, er stond veel wind en er waren veel golven. We hebben ons daardoor te veel laten beïnvloeden en haalden helaas niet de finale.

Op zondag kregen we een herkansing in het DB4+ veld. We kregen van Bregtje als taak mee om meteen met z’n vieren die lange halen neer te zetten waar we zo hard op getraind hebben de afgelopen weken. In de voorwedstrijd lagen we naast Vidar, onze grote concurrent. Zoals afgesproken kwamen we rammend hard uit de start, lag ons puntje er op de 250 voor, en is de rest van de race niemand meer langs ons gekomen. Na de race vond de slag van Vidar het nodig om tegen Avalon te vertellen dat zij ‘écht niet alles gegeven hadden in de voorwedstrijd’ en het erg grappig vonden dat wij wel dood waren gegaan. Duidelijk, dit was oorlog. “Die grijns van die bitch die gaat ERAF!”

’s Middags, de A finale…We gingen met het oproeien al zo hard dat zelfs de vlothond ons niet meer tegen kon houden en we de punt van onze boot kapot gevaren hebben tegen het startvlot. Weer kwamen we keihard uit de start; met een tijd van 1.48,72 hadden we verreweg de hardste 500 meter van de dag. We lagen een halve bootlengte voor, en wisten dat uit te breiden naar een hele bootlengte op de 1000 meter. De halen stonden, technisch was het goed en we gingen HARD. Het geschreeuw van Aaf (“MEEEEEEEEEER! ZE MOETEN ALLEMAAL DOOOOOD!”) hielp ons nóg harder vooruit en we wisten onze voorsprong vast te houden tot de 1500 meter. Vidar en Proteus kregen het hier op hun heupen en begonnen in te lopen. Wij gaven álles, maar er zat niet meer genoeg in onze benen om de grote voorsprong vast te houden. Zowel Vidar, Proteus als de finishlijn kwamen steeds dichterbij, we hebben wel vijf keer de laatste 100 meter geroeid (“LAATSTE 100! 10 DOOR! NOG 10!”), tot we uiteindelijk die verlossende zoemer hoorden. Hadden we nou gewonnen? Was ons slotoffensief genoeg geweest om Vidar en Proteus weg te houden? We wisten het niet zeker, maar toen Vidar het erevlot voorbij roeide en Sophie ons vanaf de kant wist te vertellen dat we toch écht eerste waren geworden, barstte het gejuich los (“Jezus, het leek wel alsof jullie wereldkampioen waren geworden”). Het erevlot vol met Sauriërs was mooi, en de slag/stuurwissel niet voor herhaling vatbaar.

Nu, een paar dagen later, is het besef er eigenlijk pas echt. We hebben geblikt, we zijn beginneling af, en wat was het on-ge-loof-lijk vet. We hebben het echt met elkaar en voor elkaar gedaan, als één vijf. Natuurlijk is dit blik ook de verdienste van Geke, Ingrid, Roos en Patricia, en niet in de laatste plaats van Dominique, die ons vaste trainingsmaatje is geweest de afgelopen weken.

De komende twee weken gaan we trainen in een 4-, om op de Slot eens te ervaren hoe het is om daar een race in te varen. Daarnaast willen we natuurlijk nog Geke feliciteren met haar blik met de Okeanos acht en Lara en Lana met hun tweede blik van het seizoen!

Liefs,
EJD

Reacties zijn alleen zichtbaar voor ingelogde leden