|

Roeien is leuk, ook de Elfstedentocht!

Om 20:00 klonk het startschot en als 17e kwam ons ‘track en trace stipje’ over de start. Per ongeluk waren we als wedstrijdploeg ingeschreven, waardoor we vooraan startten. Nu maar hopen dat nummer 17 geluk brengt.
Gelukkig waren daar Richard, Jeroen en Winston die onder toegejuich en muziek in de boot razendsnel naar het eerste wisselpunt kwamen. De rest stond al een beetje zenuwachtig klaar bij het volgende wisselpunt. Een techniek wat we de avond, nacht, ochtend en middag nog zo’n 20 keer konden verfijnen. We haalden wat meer c2x’en in en gingen richting Dokkum. Dokkum was een beetje chaos. Het deed wat denken aan de Head, maar nu in een C2X met tegenliggers, lage bruggen en vaarregels waar ploegen zich niet aan hielden. Met bladenclashes gingen we richting de lage bruggen waar we liggend onderdoor gingen. Alwaar je soms stil lag en je je aan de onderkant van de brug vooruit moest helpen.
Erna was het vooral genieten met de mooie zonsondergang en kwamen de lekkere halen tevoorschijn. De nacht was sprookjesachtig. Dit betekende heel veel mist, waardoor je het puntje van de boot in mist ziet opgaan.. Inmiddels waren de boten ook al verspreid dus het voelde vooral alleen op de wereld omgeven door mist.
Verder dan de boeg kan je dan ook niet kijken. En dan staan daar ineens palen midden op het meer. Er was nog net tijd om te zeggen ‘er komen palen aan, we passen ertusse…. ‘ Oh. Nee, toch niet.. Weg golfbrekers gemaakt van ducktape aan de rigger en ‘hallo’ visnetpaal in de rigger. Met alle kracht hebben we de paal weer een groot stuk terug kunnen duwen in de grond, overhellend de rigger over de paal kunnen krijgen en hard verder te gaan naar de volgende stempelpost.
Een paar uur later konden we weer genieten van een mooie zonsopgang. We zorgden weer voor power in die halen (neehoor, de benen zijn niet leeg), oplettender sturen (boeien zien blijkt lastig als je tegelijk kaart leest in het donker), busje + auto blijven mooi op tijd (niet door 4 wheel drive uit het modderige landschap getrokken worden) én snellere wissels. En dat kwam! We raceden lekker de verdere ochtend door over meren; door breed water; door smalle sloten waar je niet normaal kon roeien; door kleine watertjes en smalle, lage bruggen waar je als stuur lekker mee kan peddelen; door Friese dorpjes en naast pleziervaart. Op sommige stukken héél veel pleziervaart. Veilig varen gooiden we dan soms maar overboord. Als we maar snel gingen. En hard. En dat ging het! Dit voelde goed!
De allerlaatste etappes werden weer zwaar. Geen of soms één boot om ons heen en verder alleen maar stilte. Roeiers met zulke pijnlijke gezichten dat je ze eigenlijk niet verder durft te pushen, maar het toch maar doet, want tja, ze moeten nog 8 kilometer in een c2X.
En daar was die dan, de állerlaatste etappe en de finisch! Ontvangst met orkest, meteen naar het vlot, de laatste stempel halen en dan tijd voor het vieren. Het. Is. gelukt. Een biertje hakte er wel in en met de elfstedenkruisjes in onze (blaren) handen, zaten we te eten. Busjes weggebracht, boot was afgetuigd en snel de trein in. Over de treinreis valt niet veel meer te zeggen. Nadat de meeste 24 uur geen slaap hadden, was het vooral slapen.
Maar wat was het mooi! En wij dagen jullie uit. Wie doet volgend jaar mee en haalt onder de 20 uur en 54 minuten?
Liefs Elfstedentochtteam 2014

Reacties zijn alleen zichtbaar voor ingelogde leden