|

De Heineken!

Dé voorjaarsklassieker die verroeid wordt op de Amstel, ook wij deden hieraan mee. Na al een hele tijd geroeid te hebben in een vier en een twee was dit uitstapje naar de 8 wel weer eens leuk. Samen met Marloes en Patricia als invallers en Sanne als stuur, werd onze geweldige 8 compleet.

Op zaterdag stond de 2500 meter en de 250 meter op het programma. In Amsterdam aangekomen zochten we ons mooie bootje op en kon het riggeren beginnen, wel even wennen zo’n 8 met deling. Na onze gebruikelijke rituelen: omkleden, plassen, warming-up, nog een keer plassen, voorbespreking, was het tijd om het water op te gaan. Vol vertrouwen en met heel veel zin lagen wij aan de start van die 2500 meter. Door de kamprechters werden we naar voren geroepen en toen mochten we dan. Nu was het onze beurt om te shinen! Met een start die meer bij de 750 meter past dan bij de 2500 meter vlogen wij de wedstrijd in. Al na de eerste bocht was Heidelberger, de Duitse vereniging die na ons startte, niet meer te zien. Toen was de jacht geopend op Aegir, de ploeg die voor ons startte. Met harde klappen, achterin pushen en het hele, hele, hele strakke sturen van Sanne liepen we in, waarbij uiteindelijk het gat tussen ons verkleind was naar anderhalve bootlengte en we zo ook over de finish kwamen. Omdat de 250 meter meteen achter de 2500 meter verroeid werd hadden we geen tijd om uit de boot te stappen, maar we moesten wel even onze reserves aanvullen met wat sportdrank en dextro. De coaches stonden ons dan ook langs de Amstel op te wachten om dit vanaf de kant de boot in te gooien. Bij de coaches aangekomen kregen we ook het leuke nieuws dat we de 2500 meter gewonnen hadden!

Na de winst op de 2500 meter was het tijd voor de 250 meter. Dé belangrijkste afstand van de Heineken, deze afstand kan het maken of breken. Light oppakken en als een malle doorbouwen en dan met volle snelheid die start over, dit ging goed. Zo goed zelfs dat Heidelberger toen al meer dan een halve bootlengte op ons achter lag. Toen was het onze taak om die boot alleen maar vol door te blijven tikken, en dat hoge tempo samen vast te houden. Helaas rommelde het de laatste 100 meter een beetje uit elkaar, waardoor we niet met die strakke halen waarmee we gestart waren de finish over kwamen. Inmiddels weer op de kant kregen we te horen dat we met onze 250 meter toch derde waren geworden en daarmee na een dag ook derde in het klassement stonden. We konden met een tevreden gevoel naar het appartement van de neef van Saskia gaan, waar we heerlijk hebben gegeten door de kookkunsten van Patricia. Met onze buikjes zó vol dat ze op knappen stonden, konden wij gaan slapen.

Op zondag ging onze wekker al om 6 uur, zodat we om 7 uur alweer op Skoll konden zijn om ons voor te bereiden. Na onze uitgebreide warming-up, was het tijd voor de voorbespreking. Vandaag was onze dag, dit was waarschijnlijk onze grootste kans om ooit in ons leven de Heineken te winnen. Met die woorden van Elisabeth, stapte wij de boot in voor onze 750 meter. Het oproeien was heerlijk, met een opkomend zonnetje in ons gezicht en het redelijk strakke water. De opzetjes en startjes gingen goed en we hadden dan ook heel veel vertrouwen dat we gingen knallen tijdens die 750 meter. We gingen ervoor zorgen dat we Okeanos, de ploeg die tegen ons startte, er vanaf gingen palen. De eerste 250 meter ging lekker, er werd hard afgemaakt en het tempo zat goed, zelfs een windvlaag konden wij weerstaan. De tweede 250 meter ging minder goed en Okeanos liep heel hard in. Waarbij wij in de laatste 250 meter weer een beetje uitliepen. We wisten echter dat wij deze 750 meter niet van Okeanos hadden gewonnen, daarvoor waren zij te hard op ons ingelopen, uiteindelijk waren we derde geworden.

De start van de 5 km was pas om 3 uur, waardoor we na de 750 meter wat tijd hadden om nog even te chillen en te slapen. Voor de 5 km was ons doel duidelijk, we stonden nog steeds derde in het klassement en we moesten 3 seconde op Aegir en 6 seconde op Okeanos goed maken. Hoewel 6 seconde nog best veel is, had iedereen er het volste vertrouwen in dat we dit konden, en dat was duidelijk voelbaar. Tijdens het oproeien was er iets meer onrust dan normaal, de focus was er iets minder. Toch gingen die startjes en opzetjes, zoals eigenlijk het hele weekend, nog steeds lekker. Na een half uurtje wachten aan de start was het onze beurt om te knallen! We vlogen die start in, met meteen daarna het strakke sturen van Sanne in de hoerenbocht, waardoor we al meteen winst pakte. Al het aanmoedigen van de kant zorgde ervoor dat we nog harder gingen, bij elke bocht werd er weer een opzetje gedaan, drie halen bouwen en drie halen tempo tikken en al snel liepen we in op de Euros/Njord combinatie. Als hyena’s die op jacht waren, met behulp van blikken spinazie (hyena’s had Saskia verzonnen, en die blikken spinazie had Boudewijn verstopt langs de Amstel voor als we nog wat extra power nodig hadden), denderden we voorbij deze combinatie. Al helemaal stuk, en nog maar op de 2500 meter gingen we door alsof we een stel beesten waren. En daar kwam ons volgende project in zicht, Sanne die vertelde dat we Proteus in konden halen. Door de wil om ook deze ploeg te pakken, en door het luide ‘Allez Saurus’ haalden wij het beste uit onszelf naar boven. We moesten en zouden Proteus ook pakken, en dat deden we. Nog voor de Berlagebrug lagen we naast ze, om er vervolgens overheen te gaan en met harde klappen de finish over te komen. We hadden gestreden voor wat we waard waren en wat de uitslag ook mocht zijn het lag niet aan deze 5km. Vol spanning stonden wij op de kant met onze coaches toen zij vertelde dat we volgens de voorlopige uitslagen eerste waren geworden en ook eerste in het klassement stonden. Het verschil ging echter maar om tiende van secondes, daarom besloten de coaches naar Nereus te gaan voor de officiële uitslag. In de tussentijd gingen wij maar alvast de boot afriggeren, dit was nog nooit zo spannend. Om de 5 minuten werd wel even op de site gekeken, waar opeens stond dat we tweede waren, daarna stond er dat we tiende waren en daarna stond er geen tijd meer bij onze 5km. Toen kwam Sanne, ze was net gebeld door Elisabeth en het was officieel: Wij hadden de Heineken Roeivierkamp gewonnen!! We konden ons geluk niet op, al het harde trainen werd nu al beloond. Na ons overwinningsbiertje uit ons Heineken glas, en een slok champagne, gingen we douchen om vervolgens in Amsterdam te gaan eten en dat blik bij Nereus op te halen.

Terugkijkend op het weekend was het fantastisch. Nog steeds zitten wij een beetje op een roze wolk. Nu gaan we weer hard trainen in onze eigen nummers om zo dit succes in de rest van het seizoen door te kunnen zetten. Op donderdag zal na de AV onze blikkenborrel gehouden worden, kom hier met ons proosten op deze prachtige overwinning!

Liefs,

TJD

Reacties zijn alleen zichtbaar voor ingelogde leden