|

Asopos: ‘het zag er niet uit, maar de tijd is wat telt’

Asopos 2013, de wedstrijdcoaches hadden bedacht om dit jaar een berenboot op het water te leggen. De vier langste selectiedames, bestaande uit Roos, Anna, Charlotte en Renee T, mochten proberen om met zijn vieren de rest van Nederland te laten zien wat hard roeien is.

Een beetje zenuwachtig en onwennig stonden we aan het vlot voor onze eerste ‘echte’ voorbespreking met Richard. Avalon zou ons sturen, en tot iedereens vreugde mochten we onze eerste officiële wedstrijdhalen maken in de Fier. Onze grootste uitdaging was de start: de ‘driekwart half half driekwart heel’ start had het na vele pogingen op de trainingen toch gewonnen van de drie keer driekwart, ook al ging het nog niet altijd even soepel.

In de eerste race lieten we echter zien dat oefening kunst baart, want de start was vlekkeloos. Na de ‘JA LEKKER!’ van Avalon wisten we dat we nu alleen nog maar keihard door hoefden te roeien naar de finish. De rest van de race verliep bepaald niet vlekkeloos; het voetenboord van Anna zat los en de techniek was ver te zoeken. Desondanks kwamen we als eerste over de finish, gevolgd door Asopos op ongeveer één bootlengte, en de rest van de ploegen op een bootlengte of 4. Met een tijd van 2.02.98 bleken we de 3e tijd van de 120 deelnemende damesboten neergezet te hebben. Zoals Bart het zo pakkend verwoordde: ‘het zag er niet uit, maar de tijd is wat telt’.

De tweede race mochten we gelukkig weer samen met Avalon in de boot, dit keer in de Plesio. Nadat Richard ieders Plesiovrees een beetje getemd had, konden we oproeien. Weer bewezen we dat we de ‘driekwart half half driekwart heel’ goed onder de knie hadden, want de start en de eerste 20 halen gingen geweldig. We lagen al meters voor op de andere boten, toen het noodlot toesloeg… Het bankje van Charlotte schoot eraf. Charlotte probeerde op alle mogelijke manieren haar bankje er weer op te krijgen, en toen ze hier niet in slaagde deed ze nog een poging om mee te roeien zonder bankje. Dit leidde alleen maar tot een zeer onstabiele boot, dus moest Charlotte het de overige 400 meter doen met het houden van actief evenwicht en het kijken naar boten die ons voorbij roeiden. Avalon wilde dat we met zijn drieën gewoon keihard door bleven roeien, en met de hardste beentrap die we in ons hadden zijn we met zijn drieën nog in het midden mee blijven roeien. Met keihard werk van Roos die in haar eentje bakboord vooruit hielp, kunstig stuurwerk van Avalon en een laatste eindsprint wisten we Gyas nog achter ons te houden, maar de volgende ronde konden we helaas wel vergeten. Zwaar in mineur kwam iedereen de boot uit, waar Richard en Avalon ons nog bemoedigend toespraken en zeiden dat we ons wel meer dan bewezen hadden vandaag.

Het is jammer dat het zo geëindigd is, maar shit happens en zeker in dit soort wedstrijden horen dit soort dingen er toch wel een beetje bij. Zeggen ze. Daar moeten we het maar mee doen. Stiekem mogen we toch wel nog een beetje trots zijn op die 3e tijd in de voorrondes.

Gelukkig hebben we ’s avonds in Leiderdorp nog kunnen zweten alsof we 10 finales achter elkaar geroeid hadden :)

Reacties zijn alleen zichtbaar voor ingelogde leden