|

Ohja… Lekker!

Afgelopen weken hebben we met zijn allen het roeien weer opgepakt. Hoewel roeien nog steeds roeien is, is het toch wel een beetje anders zonder Sanne en Merlijn van de EJD van vorig jaar. Maar daar staat dan zeker een nieuw, sterk en lekker verfrissend coachkader in de vorm van Elisabeth, Janneke en Gemma, en een toevoeging aan de ploeg, Anne-Marleen, tegen over. Het doel was fit worden, verbeteren en vooral kijken of je het nog leuk genoeg vindt om nog een jaar te knallen. Afsluiting van deze periode was de Tromp Boat Race afgelopen zaterdag en zondag hebben we allemaal een beslissing genomen voor komend jaar. Anne-Marleen heeft besloten om dit jaar voor andere dingen te gaan dan roeien. Heeeel jammer, maar ook zeer begrijpelijk. Nu zijn we met zijn zessen over en samen vormen wij MGD 14: Lara, Lana, Sara, Nicole, Petra en Saskia.

Terug naar de Tromp; een race over iets meer dan 5 kilometer over het Hilversums kanaal. Na gewend te zijn geraakt aan asociaal vroege starttijden, startten we deze race om half 5 ’s middags. Dat is nog eens wat anders. Voor de tweede keer ooit trokken wij rode wedstrijdpakjes aan (ze zijn toch écht veel mooier dan de blauwe) om roeiend Nederland te laten zien dat MGD van Saurus eraan komt. Met twee viermetten lagen we aan de start; hulde aan invalsturen Avalon en Sanne en invalroeier Marloes! Het belangrijkste punt was duidelijk: lange halen maken (heuuul veel sinaasappels persen op je voetenbord). Eventueel weer samenkomen in de derde stop en vooral keihard gaan. Voor de start werd duidelijk dat er dit jaar een nieuw repertoire liedjes en moppen moet komen en kwam een eerste ohja-moment: ohja, dit was het, wedstrijdspanning. Yes, dat voelde weer lekker! Vrij snel konden we starten, oftewel, de eerste ongeveer 30 halen alles geven; aggresie en volle bak die benen gebruiken.

Bij het ene viertje kwamen al snel kwamen de lange, lekkere halen, waarna ook vrij snel het tweede ohja-moment volgde: zo voelde die pijn en ohja, waarom doe ik dit eigenlijk? Waarna meteen het derde ohja-moment kwam:  we doen dit met z’n allen, zij gaan kapot; ik ga kapot. MGD komt eraan. Oftewel, ohja, smoelen en doorgaan. Dit resulteerde in een constante race waarin we uiteindelijk nét niet die zielige kleine jongetjes in een dubbel twee helemaal in de verte hebben gepakt. Sanne wilde ze zien zweten omdat wij dichterbij kwamen en dat deden ze; paniek paniek in de boot. Mooi. Voordat we wisten dat we hiermee tweede waren geworden, hadden we allemaal nog een ohja-moment geconstateerd: ohja, zo fantastisch voelde het na een goede race, heerlijk!

Het andere viertje had ook wel drie hele trainingen in de wedstrijd-opstelling achter de kiezen, maar dat waren zeker niet de minste. Een eer en genot om invaller te mogen zijn: mijn conditie was nog aardig op peil en de basis van het roeien verleer je niet zo een-twee-drie, was de gedachte. Los daarvan echter verdwijnen hamstrings en buikspieren blijkbaar wél als je niet meer roeit, wat pijnlijk duidelijk werd na de eerste sessie met deze power-dames. Au. Pijn is gelukkig fijn dus dat mocht niet deren en onder de bezielende leiding van stuurvrouw Avalon (ijzersterk moppenrepertoire incluis) vonden ook wij afgelopen zaterdag onze weg naar het startgebied. Het recept: rammen in die start en met lange, rake klappen zoveel mogelijk boten voor ons inhalen. Helaas kwam kort na de start uiteindelijke winnaar Laga al snel over ons heen gedenderd, waarvan we toch iets meer van ons à propos waren dan de bedoeling was en waarna het een beetje uit elkaar viel. Hierna was het vechten om onze focus te behouden, maar wel elke haal gáán en elk killer-opzetje van Avalon werd gretig beantwoord vanuit de boot. Onder de aanmoedigingen van onze mede-Sauriërs op de laatste brug voor de finish gingen alle remmen los: doorbouwen, meer geven, invullen, gaan, gaan, gaan! Een klein beetje zuur omdat we nét niet die rake klappen van de trainingen terug hadden kunnen pakken legden we aan en hoorden we tot onze verbazing dat we derde waren geworden! Nadat dit nieuws even bezonken was konden we allemaal een glimlach op ons gezicht toveren: doel bereikt, leerzame lessen geleerd, hard gevochten, race om trots op te zijn!

Dat we met de Tromp onze eigen doelen hebben bereikt is één. We beseffen allemaal dat we er nog lang niet zijn en als we in het seizoen goed willen zijn er nog heel hard gewerkt moet worden. Daarnaast is het zo dat eind januari de uiteindelijke samenstelling van de vier zonder bekend wordt, dus er zal uiteraard gestreden worden voor deze plekken, net zoals de eerstejaars nu ook bezig zijn zich te bewijzen voor één van die plaatsen in een fantastische eerstejaars acht. Dus chop chop, gas erop!

Reacties zijn alleen zichtbaar voor ingelogde leden